We vertrokken aan een 360 km lange route om vandaag zo veel mogelijk van Telemark te ontdekken.
We maakten dat we om 10 uur al aan de staafkerk in Heddal waren (openingstijden nemen ze in Noorwegen heel serieus). En er waren al veel toeristen hoor. Het is niet voor niets de bekendste “attractie” hier. De kerk is de grootste staafkerk van Noorwegen en dateert uit de 13e eeuw.
Binnenin zijn de muren beschilderd! Buiten vallen de deuren op door het houtsnijwerk. Alleen de hoeveelheid draken vallen tegen.
Runetekens zijn nog zichtbaar, pre-graffiti zeker?
De weg gaat verder over de eerste bergen naar Tuddal. Pas richting Rjukan zijn de bergen ruwer en mooier, want ze zijn minder begroeid. Door de mist (en soms regen) was het er ook bitter koud: amper 9 graden.
Aan de Gaustatoppen (1 883 m hoog) kun je geraken door 700 hoog te klimmen of door een interne kabelbaan te nemen (Gaustabanen). Het slechte weer dwong ons weer de auto in en de route verder te zetten.
We zakken letterlijk af (de berg naar beneden natuurlijk met een helling van 10 prct) naar het stadje Rjukan. Rjukan ligt in een dal omgeven door hoge bergen die weinig zon in de vallei toelaten. Een ingenieur heeft daar iets op gevonden: er werden op de berg 3 spiegels gemonteerd om het zonlicht naar de vallei te weerkaatsen. Op de eerste foto zie je waar je op de foto nr. 2 naar op zoek moet.
Eerst bezoeken we Saaheim aan de buitenkant vanwege de fijne architectuur voor een industrieel gebouw. Dit is eigenlijk een krachtcentrale gemaakt in 1915 door 2000 werknemers en de bouw van deze fabriek kende een duur van 2 jaren.
De Krossobanen kunnen je zo naar de top van één van deze bergen brengen, maar opnieuw was het weer de spelbreker. Wel konden we aan de voet van de kabelbaan deze overzichtsfoto van Rjukan maken.
Vemork is een zwaarwatercentrale van de nazi’s die nu vooral fungeert als museum van en voor de Noorse Industriële Werkers (Norsk Industriarbeidermuseum). Er is ook een deel van het museum gewijd aan de Noorse verzetsstrijders i.v.m. de sabotage ten tijde van WO II.
De waterval van Rjukan stroomt in een ravijn.
Zo wordt Vemork in de brochures voorgesteld. In de berm stonden deze mooie bloemen.
Geen wildlife, wel geiten (vaak ook schapen) op de weg waar prikkeldraad niet gebruikt wordt.
Aan het Hardangervidda Nasjonalparkcenter verergerde het weer zodat een foto nemen best moeilijk werd. Wel een bewijs dat er nog sneeuw op deze bergen te vinden is.
De rit ging verder over Rauland waar we de heel tijd de Totak (groot meer) in ons vizier hadden totdat we Edland bereikten. Daarna keert de rit zich richting camping.
